Door Luuk van Schijndel; eerder verschenen op 27-10-2024 in het Brabants Dagblad
Rugbyer Niel Otto speelde professioneel in Zuid-Afrika, toen hij op zoek ging naar een avontuur in Frankrijk. Dat lukte niet, maar door zijn vrouw belandde hij vorig jaar bij The Dukes in Den Bosch. Daar geniet hij van zijn nieuwe verhouding met de sport: “Mijn leven, inkomen en toekomst hangen niet af van hoe ik speel.”
Na afloop van de zege op RC Eemland (46-18) neemt Niel Otto zaterdag plaats aan een rugbybalvormige tafel in het clubhuis. Daar vertelt hij hoe hij opgroeide in Herbertsdale, op verschillende andere plekken woonde en in 2019 de mogelijkheid krijgt om naar de universiteit van Kaapstad te gaan, om in de Varsity Cup te spelen. “Dat is best groot”, zegt Otto. “Je speelt op televisie, elke maandagavond tegen de topuniversiteiten van het land.”
Daar blijft hij drie jaar, tot hij een aanbieding krijgt van Western Province, dat op het tweede niveau van het land actief is. Die samenwerking duurt maar twee wedstrijden. In dezelfde periode wordt namelijk ook Deon Fourie gecontracteerd, een meer ervaren speler die later met Zuid-Afrika de wereldtitel zal pakken.
Moeilijke tijd
Otto moet zijn plek afstaan en komt via de Pumas bij Griquas terecht. Hij wordt goed betaald, tot aanvoerder gemaakt en ziet het team na 52 jaar weer de finale van de competitie halen. Die maakt hij onverhoopt niet mee. “Op woensdagavond overleed mijn vader en op vrijdag liep ik een zware hersenschudding op in de halve finale. We hebben er alles aan gedaan om ‘m te kunnen spelen, maar dat lukte niet.”
Googelen naar club
In zijn laatste seizoen speelt hij weinig en ontstaat, inmiddels getrouwd met Janneke, het plan om in Frankrijk te gaan rugbyen. Omdat het volgens hem lastig is daar als Engelstalige een baan te vinden, besluiten ze dat Janneke in Nederland zal gaan wonen, waar haar oma vandaan komt. Hoewel het gedroomde contract uitblijft, vindt Janneke ondertussen wel een baan bij GEA in Den Bosch. “Toen hadden we zoiets van: we zijn 27, hebben geen kinderen, laten we gewoon gaan”, vertelt Otto. Even overweegt hij om te stoppen met rugby, maar het loopt anders. “Mijn vrouw ging googelen en zag dat er in Den Bosch een rugbyclub is, die in de hoogste klasse speelt.”
Na een telefoontje naar Rik van Schijndel (technische zaken) is alles snel geregeld en sinds december 2024 staat hij als vaste waarde op het veld. Dat blijkt wel wennen te zijn. “Ik speelde in het slechtste weer waarin ik ooit heb gespeeld. Het regende, waaide en het was koud. Ik was in shock, is dit hoe we spelen?”
Minder druk
Toch geniet hij ervan. “Ik ben dankbaar. Als je als professional speelt, haalt het vaak het plezier weg. Het is dan een baan en als je niet presteert, kun je die baan verliezen.” Bij The Dukes is dat anders. “Het is niet zo dat ik het nu niet serieus neem, maar je leven, inkomen en toekomst hangen niet af van hoe je speelt. Nu speel je alsof je nog een jongetje bent, om de reden waarom ik er ooit mee begon: lol maken, met je vrienden zijn en gave dingen doen.”
Braai en vlees
Uiteraard mist hij ook wel wat, zoals de gezelligheid rond een ‘braai’ en het vlees. Of het gebrek daaraan ervoor zorgt dat direct daarna zijn been in de kramp schiet, is niet duidelijk. Wellicht is het de leeftijd? “Ik weet het niet, we hebben twee weken niet gespeeld. De eerste wedstrijd na een kleine break is altijd wat lastiger.” Ook als de kramp wegtrekt, zal hij niet snel weghollen van zijn huidige leven. Met zijn vrouw, die inmiddels teammanager van The Dukes is, is hij gesetteld. “Ik weet niet wat er over vijf jaar gebeurt, maar op korte termijn denk ik niet dat we weggaan.“