De ‘Oranje All Black’ Fabian Holland is niet de enige Nederlander die aan de andere kant van de wereld furore maakt in een traditioneel rugby-land. Onze eigen oer-Bossche Pleuni Kievit zette afgelopen seizoen Australië op stelten! Na een reeks zeer succesvolle Sevens-jaren, onder meer met Nagato Blue Angels in de Japanse Sevens-competitie, dook Pleuni afgelopen seizoen plotseling op bij Union.
En niet zomaar ergens: bij de New South Wales Waratahs, de 144-jaar oude, wereldberoemde Super Rugby-club uit Sydney waarvan het damesteam – voordat Pleuni arriveerde – met zes Super Rugby Women’s-titels (2018 t/m 2021, 2024 en 2025) al het meest succesvolle team was in die competitie. Het zal niemand verbazen dat daar, met onze Bossche trots in de gelederen, inmiddels een zevende titel aan is toegevoegd: in de finale van 2026 werd het Fijiaanse Drua met 34-17 overwonnen. Opnieuw een fantastische prestatie op Pleuni’s toch al indrukwekkende erelijst! We vroegen haar het shirt van het lijf.
Hoe kwam je bij de Waratahs terecht?
Pleuni: “Afgelopen zomer speelde ik in Queensland (Australië, red.) in de Sevens-competitie: de ‘Caslick cup’. In die periode werd ik benaderd door de hoofdcoach van de Reds en de NSW Waratahs. Mijn oud-teamgenootje Georgie Friedrichs (Australisch rugby-international bij zowel Sevens als XV’s, red.) had hem getipt over mij. In januari had ik trials bij beide clubs; de Waratahs bleken het beste bij mij te passen. Al stond ik toen natuurlijk nog voor de uitdaging om een plekje te bemachtigen in het winnende team van de afgelopen jaren!”
Hoe was je ‘landing’ bij de Waratahs, in een ander land (hoewel niet voor het eerst in Australië volgens mij) en een andere ‘code’ (XV’s ipv 7s)?
Pleuni: “Eerdere keren dat ik naar Australië ging, was het vaak in Brisbane. Ik wilde ook de uitdaging aangaan om in een andere stad en onbekende omgeving te wonen. Wat de overgang van Sevens naar XV’s betreft: er spelen hier meer meiden die die stap hebben gemaakt. Daardoor is het een skillvolle omgeving waarin het tempo hoog ligt en meiden hun Sevens-skills in de XV-omgeving kunnen inzetten. De meiden hebben mij super welkom geheten. Sportief moet je natuurlijk wel eerst laten zien wat je in huis hebt, voordat je het respect krijgt. Zo werkt dat in een topsport-omgeving.”
Hoe verliep het seizoen, voor jou en voor het team?
Pleuni: “Helaas hadden we te maken met veel blessures, meer dan de Waratahs voorheen hadden meegemaakt. Ongelukkig genoeg ook nog eens blessures bij een aantal meiden van de ‘Wallaroos’ (de bijnaam van het Australische nationale damesteam, red.), de speelsters van de afgelopen jaren die met de Waratahs vaak de Super Rugby Women’s-competitie hadden gewonnen. Door die blessures moesten de jongere/nieuwe meiden opstaan. In het begin waren we elkaar echt aan het zoeken. De connectie tussen de speelsters moest opnieuw worden opgebouwd. Nieuwe speelsters met eigen kwaliteiten en een eigen stijl, moesten elkaar leren vinden. Gelukkig begon het ‘nieuwe’ team op tijd te draaien en gingen we sterk de finales in. Eigenlijk waren we na de ‘Grand Finale’ nog steeds aan het groeien; wat dat betreft is het jammer dat het seizoen zo kort is. Ik keek er naar uit om met deze meiden nog verder door te groeien!”
Hoe is het team van Waratahs samengesteld? Zijn er meer buitenlandse sterren?
Pleuni: “Ons team heeft zo’n 12 speelsters van de ‘Wallaroos’, de rest komen vanaf clubs in de regio NSW. Ik was de enige international. Inge Visser, een echte legende van het Nederlandse damesteam, heeft jaren terug ook voor de Waratahs gespeeld. Ik ben de eerste international bij de Waratahs die speciaal is overgevlogen. Dit was dus ook nieuw voor hen.”
Je begon als 10 en schoof tijdens het seizoen door naar 13; wat was de achtergrond daarvan?
Pleuni: “Het originele plan was beginnen als 10 en dan doorschuiven naar de 12. Het zou dan een combinatie op de centers worden met mijn oud-teamgenootje Georgie Friedrichs. Helaas raakte zij al snel geblesseerd, en belandde ik door al die blessures in het team noodgedwongen op 13. Hoewel dat oorspronkelijk niet de bedoeling was, waren de coaches positief verrast over mij op die positie. Een 13 die kicking skills heeft, dat zie je niet vaak. Daar hebben we in het gameplan goed gebruik van kunnen maken!”
Hoe verliep de ontknoping van de competitie?
Pleuni: “Voorafgaand aan de finale zijn we met de selectie naar Fiji gevlogen om een oefenwedstrijd te spelen. Supergaaf voor mij, dat was mijn eerste keer in Fiji! Die week daarna speelden we ook nog een oefenwedstrijd tegen de Brumbies, voordat de competitie van start ging. De competitie is helaas erg kort; ook hier een geldkwestie. Het doel is om het uit te breiden naar een home and away game, en daarna een cross over competitie met de Super Rugby competitie in Nieuw-Zeeland. In de huidige opzet speelt de winnaar van de Australische competitie (wat wij dus afgelopen seizoen waren) een ‘cross-over final’ tegen de winnaar van de Nieuw Zeelandse competitie (wat afgelopen seizoen de Blues waren). Dat was een supergave ervaring! We hebben die wedstrijd met één try verschil verloren (de Blues won met 24-17, red.). Dat was natuurlijk wel jammer, maar tegelijk ook een grote verbetering ten opzichte van vorige jaar (in 2025 speelden de Waratahs de ‘cross over-final’ ook tegen de Blues, en verloren met 36-5, red.). En voor mij natuurlijk een mega-ervaring om te spelen tegen meiden van de ‘Black Ferns’ (de bijnaam voor het Nieuw Zeelandse nationale damesteam, red.), en dan ook nog stand te houden.”
Hoe ziet de toekomst er voor jou uit?
Pleuni: “Op 7 september tref ik het Nederlands damesteam in Hong Kong voor de World XV Competitie. We spelen daar tegen Samoa, Brazilië en Fiji. Het is belangrijk dat we daar minstens twee wedstrijden winnen. Dat zou ons in een goede positie brengen om deelname aan het volgende WK veilig te stellen. Na die wedstrijden vlieg ik terug naar Australië om weer de Caslick cup te spelen. Ik kan Sevens nog niet helemaal missen! De Caslick cup geeft me bovendien gelegenheid om weer ‘Sevens-fit’ te worden, zodat ik met vertrouwen kan beginnen aan Dubai Sevens! De coaches van de Waratahs hebben aangegeven dat de deur voor volgend seizoen altijd voor mij open staat. Dus wie weet krijgt ook het Waratahs-avontuur een vervolg!”






