Misschien zijn het wel de twee mooiste krachten in het leven: moeders en rugby. Op het eerste gezicht zo verschillend: het ene zacht en zorgzaam, het andere rauw en vol strijd. Maar wie goed kijkt, ziet dat ze dezelfde kern delen: onvoorwaardelijke inzet, liefde en altijd klaarstaan voor een ander.
Afgelopen weekend kwamen die twee werelden prachtig samen tijdens het Moederdagtoernooi bij de Oysters. Onze Benjamins van The Dukes stonden daar, klein van stuk maar groots in spel, aangemoedigd door hun trouwste supporters: hun moeders langs de lijn.
Want wat gebeurt er op een rugbyveld, gebeurt thuis al veel langer.
Een moeder duwt je vooruit als je twijfelt.
Ze vangt je op als je valt.
Ze leert je doorzetten, samen spelen en respect hebben.
En dat zag je terug. In elke tackle, elke pass en elke sprint. Onze Benjamins speelden met hart en ziel. In de halve finale tegen de Bulldogs werd alles gegeven. Er werd gevochten voor elke meter, maar altijd met respect en plezier. We verloren met een punt verschil, maar dat voelde bijna bijzaak. Dit was rugby zoals het bedoeld is. Hier spelen we rugby voor. Dit was magie van het niveau van Harry Potter.
Langs de lijn stonden de moeders. Trots, betrokken en vol liefde. Ze voelen alles mee, de spanning, de vreugde, de teleurstelling, de tackle die hun kind tegen krijgt. Ze zijn de stille kracht achter elk kind op het veld.
Zonder hen geen trainingen, geen wedstrijden, geen groei.
En dan was daar Sebas.
Hij speelde het toernooi van zijn leven. Overal aanwezig, vol lef en energie. Het bleef niet onopgemerkt: de Bulldogs vroegen hem om mee te spelen in de finale. Sebas greep zijn moment. Hij scoorde twee tries en maakte ook nog een indrukwekkende try-saving tackle, puur op wilskracht en doorzettingsvermogen.
Maar misschien was het mooiste wat er naast het veld gebeurde. Zijn moeder, Marianne, die alles meeleefde. Elke actie, elke sprint, elke tackle. 100% doorleeft. Dit was geen gewone dag. Dit was zijn cadeau.
Een toernooi voor haar.
En zo kwam alles samen.
Rugby, dat kinderen leert wat ze kunnen.
Moeders, die hen leren wie ze zijn.
Dank jullie wel, moeders