Afgelopen week trok storm Benjamin over Nederland, maar niemand had verwacht dat er nog afgelopen zaterdag nog een nabrander zou opsteken in Breda. Terwijl de wind elders ging liggen, stak op het rugbyveld plots een nieuwe storm op, en wel eentje met Bossche roots. De Dukes Benjamins kwamen aanrollen als een lagedrukgebied vol energie, met rugzakken vol tackles, en een onweerstaanbare drang om flink wat veld op te blazen. Gelukkig had de storm zich ruim op tijd gevormd: de Benjamins verzamelden keurig drie kwartier voor de wedstrijd. Een wonder van organisatie, al had Ries het liefst nóg een uur eerder willen verzamelen om een betere Warming Up te doen, maar goed, ieder weermodel heeft zo z’n afwijkingen.
Onder het wakende oog van de Benjamin Snor waaide het team als één front over de tegenstander heen. De Snor en de Benjamins hielden stand in de orkaan van enthousiasme, al moest Roel af en toe zijn snorharen bij elkaar vegen om nog zicht te houden op het spel.
De jonge Dukes lieten zien dat ze niet bang zijn voor een beetje tegenwind. Waar anderen onder een paraplu zouden schuilen, zetten zij juist de stormram erin. Elke try was een donderslag bij heldere hemel, elke sprint een windvlaag van pure wilskracht. Zelfs de toeschouwers moesten stevig op hun stoelen blijven zitten om niet meegesleurd te worden door het Bossche noodweer.
Toen de storm eindelijk ging liggen, bleef er een veld vol glimlachende gezichten achter, en een coach met een snor die fier overeind stond, ondanks wat voelde als windkracht tien. Breda had kennisgemaakt met Storm Benjamin in zijn jongste, meest aanstekelijke vorm. En wie goed luisterde, hoorde in de verte nog zachtjes het geruis van de Benjamins die richting Den Bosch terugwaaiden: missie geslaagd, schade beperkt, plezier maximaal.