Elke generatie kent zijn eigen snor-grootheid. Voor veel Dukes is ongetwijfeld Bertie Damen voor altijd de Snor in hun hart. Want een snor is méér dan gezichtshaar: het is een symbool van mannelijkheid, karakter en onverzettelijkheid. Niet voor niets duikt de snor steeds vaker op in het straatbeeld. Ook bij de Benjamins wordt dit jaar de traditie glorieus voortgezet, in de persoon van voormalig Dukes 2-captain en huidig Benjaminstrainer: Roel Peeters. En die Benjamin Snor van Roel schitterde deze week in Oisterwijk, waar onze jonge Dukes een onvervalst toernooitje speelden bij onze rugbyburen ten zuidwesten van ons.
Voor Roel een plek waar hij zich piekfijn thuis voelt. In 1916 werd namelijk in Oisterwijk de leerfabriek KVL (Koninklijke Verenigde Leder) opgericht. En als het ergens naar leer ruikt, gaat Roels snor vanzelf krullen. In de schaduw van de oude looierijen, waar huid tot soepel leer werd gelooid, lieten onze Benjamins zien hoe je sportief van leer trekt: een scrum zo strak als een nieuwe riem, een lijn zo soepel als een leren handschoen, en tackles met de stevigheid van een goed gepoetste laars.
Juist dit soort wedstrijden zijn pure leermomenten: al doende leert men, en juist van fouten leert men het meest, een beetje leergeld hoort erbij. Elke fase paste keurig in de leerlijn: ruck als stiknaad, driving maul als zadelstiksel, en elke break een perfecte snede door de verdediging van de tegenpartij. Roel tikte zijn snor recht, keek naar de leren bal en dacht: hier komt leer en leren samen, leer om mee te spelen, leren om beter te worden. Waar nodig trok onze leermeester even van leer, waarna het spel weer liep als een leren jasje: soepel, sterk, slijtvast.
Met elke geslaagde actie kregen de Benjamins er een laagje heldenverf bij. Het werd een leerzame ochtend, en op het eind van het toernooi stond er uiteraard een Dukes-team bovenaan de stand. Hopelijk hebben de tegenstanders bij de Oysters nú ook hun lesje geleerd.
Volgende keer een nieuwe aflevering van: De Benjamin Snor in… Deventer.