Dukes abroad: Joël Lemmink in Halifax (UK)

 In Clubnieuws, Dukes Abroad

Joël Lemmink was de afgelopen jaren veelvuldig aan de Limietlaan te vinden. Als er een potje gerugbyd kon worden, dook hij meestal al snel op. Tijdens de laatste seizoensafsluiting werd Joël extra in het zonnetje gezet, toen hij de Taff Williams Referee Trofee 2018/2019in ontvangst mocht nemen.
De laatste tijd zien we Joëls gezicht echter wat minder vaak bij de The Dukes. Geen wonder: Joël woont tegenwoordig in Halifax (UK) en rugbyt bij Old Crossleyans RUFC. We zochten contact om te horen hoe het met hem gaat.

Hoe vaak train je?
Ik train 6x per week op de club, waarvan één trainingssessie alleen strenght and conditioning, en twee sessies rugby. Daarnaast ook drie tot vier keer per week in de gym van de club.

Verschilt de trainingsaanpak van wat je bij Dukes gewend bent?
Ja, zeker! De trainingen hier zijn heel erg gefocust op defence. We besteden wel 75% van de tijd aan ruck defence, defence set-ups en het hard tackelen van de ball carriers. Ook zijn de trainingen wat chaotischer. Net zoals in een wedstrijd, waar ook van alles tegelijk kan gebeuren, krijgen wij tijdens de trainingen veel prikkels.

Wat heb je tot nu toe geleerd?
Ik ga vooruit in verdedigen, wat vroeger juist een van mijn mindere kwaliteiten was. We besteden veel aandacht aan tackle techniek: goed de schouder erin zetten en de tegenstander naar de grond brengen. Communicatie vinden ze heel belangrijk, er wordt van ons verwacht dat we tijdens de wedstrijd continu praten. Dat is ook iets waar ik eerst wel moeite mee had.

Op welk niveau spelen jullie?
We spelen regionaal in Yorkshire (provincie) divisie 1. Mijn doel is met het seizoen hoger te gaan spelen met verschillende clubs.

Op welke positie staan jullie nu?
6de van de 14

Wat is de einddoelstelling voor dit seizoen?
Top 4.

Hoe bereid je je voor op de wedstrijden, jij individueel en jullie als team?
Ik neem elke ochtend voor de wedstrijd een douche en zet pump muziek aan om me zelf te focussen en op te hypen. Als we de bus in gaan is iedereen gefocust; geen gelach, gekloot of harde muziek, iedereen heeft een koptelefoon of oortjes in. Ook ik luister dan muziek door mijn koptelefoon en neem intussen de wedstrijd door in mijn hoofd: wat ik wil deze wedstrijd bereiken? Ik stel mezelf doelen, bijvoorbeeld dat ik drie clean breaks wil maken, en 3 tackles waarbij ik meters win voor het team (dus waarbij de ballcarrier niet over de gainline komt).

Als je de kleedkamer binnen komt, hangt er op volgorde van rugnummer al voor iedereen een warm-up shirt en -trui klaar. Op de banken liggen, ook op volgorde van rugnummer, de wedstrijdshirts en -broekjes, en voor iedereen een flesje AA en een flesje water.

Om 13:45 uur moet iedereen zijn gezicht hebben laten zien in de kleedkamer. Om 14:00 uur bespreekt de coach met de voorwaartsen wat hij van ze verwacht. Om 14:10 uur doet hij hetzelfde met de backs. Daarna kleden we ons om, en vanaf 14:30 uur gaan we met zijn allen het veld op voor de warming-up. De focus ligt tijdens de warming-up meestal op defence en communiceren. Qua aanvallen komt het neer op in potjes van drie hard carryen.

Hoe is de sfeer op de club?
Het is een leuke sfeer, alle leden zijn erg betrokken en er gaan dus ook veel leden met ons mee naar uitwedstrijden. Ook helpen ze mij met alles als ik iets nodig heb.

Wat is er anders dan bij Dukes?
Wat ik erg mis, is de Band of Brothers-cultuur. Die ontbreekt hier wel, omdat veel spelers alleen spelen voor het geld en niet omdat ze trots zijn of met hun hart spelen. The Dukes voelt echt als familie, en hier voelt het meer als “werk”.

Waaraan heb je het meest moeten wennen, qua rugby en qua het leven in Halifax?
Qua rugby:
Bij het verdedigen word hier meer geconcentreerd op hoog hitten, tussen heupen en tepels, om een dominante tackler te zijn. Bij The Dukes is het juist: benen neerhalen en ‘choppen’. Hoeveel gewicht wordt gehecht aan defence, en aan continu praten in het veld, is ook anders hier. Wat ook meespeelt, is dat onze coach ook de coach is van een professioneel rugby league team, waardoor onze trainingen, met name qua defence, veel op het rugby league spel lijken.

Qua het leven in Halifax:
Halifax ligt tussen de bergen, dus als ik mijn was wil gaan doen of boodschappen wil gaan doen, ga ik lekker een stuk wandelen door de bergen. Dat is natuurlijk anders vergeleken met Den Bosch. Ook moet ik alles zelf doen (koken, wassen, huishoudelijke taken etc.), terwijl ik vorig jaar nog bij mijn moeder woonde (redactie: ook dan kun je zelf koken, wassen en huishoudelijke taken doen, Joël).

Hoe is Halifax?
Heel veel groene bossen, mooie grote weilanden, heuvels met schapen en prachtig uitzicht. Qua openbaar vervoer loopt het wat achter; bussen, treinen etc. zijn in Nederland beter geregeld.

Wat uit Nederland mis je het meest?
Mijn familie vrienden en The Dukes natuurlijk. En het eten, ze weten hier echt niet wat lekker is.

Zijn er al Dukes vrienden langskomen?
Ja, Gerard Damen voor een lang weekend.

Welk(e) element(en) zie je in het Engelse rugby die Dukes sterker zouden kunnen maken?
Verdediging, exit-strategie en hoe belangrijk het is om te communiceren en al ruim van tevoren te focussen op de wedstrijd.

Wat doe je in de tijd dat je niet rugbyt?
Ik werk bij een restaurant als bar man in het weekend en door de weeks bij een soort verhuisbedrijf.

Vanuit Den Bosch wensen we je allemaal heel veel succes in Halifax, Joël! Op naar de Gallagher Premiership!

Contact

Laat uw naam, emailadres en een bericht achter en wij nemen spoedig contact met u op.

Not readable? Change text.